Koło Strzeleckie LOK

Wykorzystanie wiatru do miotania pocisku jest pomysłem starym jak świat – wiatrówki nie są o wiele młodsze niż tradycyjny łuk, wystarczy powiedzieć, iż ich protoplastą była ustna dmuchawka do wystrzeliwania zatrutych strzał. Oczywiście w kolejnych stuleciach to proste urządzenie sposób naturalny ewoluowało.Pierwsze poważne próby z bronią pneumatyczną to przełom XVII i XVIII wieku. Wtedy też, ze względu na niedogodności wynikające korzystania z broni czarno – prochowej, jak np. dym, huk czy też konieczność ładowania, wiatrówki były uważane (np. podczas polowań) za lepszą alternatywę broni palnej. Jednakże ze względu na brak produkcji,seryjnej, tylko nieliczni – bogaci – mogli sobie na nią pozwolić. Co nie znaczy, że broń wiatrowa służyła wyłącznie do polowań. Nic bardziej,mylnego: np. armia austriacka używała na przełomie XVIII i XIX wieku wiatrówki skonstruowanej przez Bartholomeo Girandoniego w roku 1779,potrafiącej wystrzelić przeciw armii Napoleona – uwaga: 20 pocisków kaliber 44 z prędkością ok. 300 m/s. Mimo, że Francuzi wygrali, to wiatrówka,ta czyniła takie spustoszenia w ich szeregach, że każdy Austriak złapany z taką bronią był traktowany nie jak żołnierz, ale jak zabójca.Włoski, a raczej tyrolski zegarmistrz Bartholomeo Girandoniz Ampezzo, żyjący w latach 1744 – 1799 był twórcą nie tylko długiej broni pneumatycznej. Konstruował też pistolety. W tamtych czasach monopol,na produkcję zamków do ówczesnej broni palnej miały praktycznie tylko cechy zegarmistrzowskie. Jedna myśliwska wiatrówka równała się cenowo w owych latach około 1000 muszkietów! Girandoni wykonał ok. 1400 – 1500 wiatrówek. Były one wykonywane,wyłącznie w kalibrze 11,5 mm.

Z odległości 100 metrów kula wystrzelona z wiatrówki przebijała calową (25,4 mm) deskę. Szybkostrzelność,wynosiła 15 strzałów na minutę. Wiatrówka wyposażona była kolbo – zbiornik, podobno miedziany, o pojemności 612 cm3, dodatkowo,wzmacniany drutem lub skórą. Każdy strzelec posiadał przy sobie zapasowy, naładowany zbiornik. Do ręcznego napompowania zbiornika należało wykonać 1500 "pompowni". Wykorzystywane były też ręczne,przewoźne kompresory obsługiwane przez czterech strzelców. "Jednostka ognia" dla jednego strzelca, czyli zapas kul, to 60 sztuk w estetycznym mieszku.

Początkowo w nową broń wyposażano co czwartego strzelca,w wydzielonych kompaniach, a w 1790 roku sformowano Pułk Strzelców Tyrolskich liczący 1313 strzelców. Użyte bojowo były w wojnie z Turcją,w latach 1788 – 1791, w czasie Wojen Napoleońskich w 1806 roku oraz podczas Wiosny Ludów, czyli Rewolucji Węgierskiej w 1848 roku.Pierwsza połowa XIX wieku przynosi zmierzch wiatrówek spowodowany,rozwojem broni palnej. Około lat 70–tych XIX wieku wiatrówki zostały zakazane jako broń wojskowa w wielu państwach. Traktowane,były jako broń niebezpieczna i zdradziecka. Nie miało to już większego znaczenia – broń palna górowała wtedy nad najlepszą wiatrówką.,Renesans wiatrówek w formie przeznaczonej do rozrywki nastąpił na przełomie XIX i XX stulecia. Pierwsze konstrukcje przypominające,nieco dzisiejsze wiatrówki to broń jeszcze z 1829 roku. Czeski rusznikarz Josef Rutt skonstruował karabinek mający w kolbie skórzany miech,który z kolei ściskała napięta wcześniej sprężyna. Lufa była gładka o kalibrze,10 mm. Pociskami były strzałki z pędzelkami.Prekursorem dzisiejszych wiatrówek był Michael Flurscheim,który w Eisenach Gaggenau zaczął produkować karabinki i pistolety tłokowe o łamanej konstrukcji, bardzo podobnej do dzisiejszych. Broń Flurscheima szybko zyskała popularność i wyparła broń z miechem.

Wiatrówki zyskały popularność jako broń do wstępnego treningu,strzeleckiego w wojsku oraz jako tania broń do utrzymania sprawności strzeleckiej. W Polsce, w latach 20-lecia międzywojennego, broń pneumatyczną,szeroko stosowano w różnych organizacjach paramilitarnych,w wojsku, a także prywatnie. W Europie lat międzywojnia królowały wiatrówki,produkcji niemieckiej. W drugiej połowie lat trzydziestych w Niemczech i Czechosłowacji wprowadza ono wiatrówki z magazynkami do wstępnego szkolenia wojska. W Polsce prowadzono badania nad podobną konstrukcją, lecz nie udało się jej wprowadzić do użytku przed wybuchem wojny, za to udało sie opracować uniwersalną wkładkę do ckm Maxima wz. 1908/15 i ckm wz. 30 pozwalającą strzelać śrutem za,pomocą sprężonego powietrza, przy czym broń zachowała możliwość strzelania seriami. Zasięg strzału wynosił około 300 metrów. Po II wojnie światowej większość wiatrówek w Europie produkowali Niemcy W Polsce po II wojnie światowej produkcję pneumatyków,rozpoczęto w 1956 r.modelem kl.187, następnie na jego bazie powstały – lekki kl.141 i ciężki kl.188. W 1954r. w szczecińskich zakładach,"Ferrum" podjęto próbę skonstruowania pistoletu pneumatycznego.Niestety do produkcji seryjnej nie doszło. Dopiero w latach siedemdziesiątych,opracowano Łucznika wz.70 (widoczny na zdjęciu u góry). Pod koniec lat osiemdziesiątych uruchomiono,produkcję nowych modeli – kl.168 i kl.167 w Kombinacie Maszyn Włókienniczych "Wifama" w Łodzi, niestety był to już zmierzch naszego,przemysłu pneumatyków: do dziś nie wiadomo, ile wyniosła produkcja. Przełom XX i XXI wieku to rozkwit przemysłu strzelectwa pneumatycznego,Do przeszłości należą czasy przykręcanych śrubami do tłoka skórzanych uszczelek i wiecznie rozkręcających się mocowań zawiasu,lufy. Konstruktorzy stworzyli wiatrówki z naciągiem dolnym czy bocznym o stałej lufie, pozwalającym na montaż naprawdę potężnych,celowników optycznych. Całkiem niedawno powstała nowa jakość – wiatrówki PCP4, które energię czerpią nie z siły ściśniętej sprężyny, ale ze sprężonego powietrza zmagazynowanego w specjalnym, ciśnieniowym zbiorniku umieszczonym pod lufą. Wraz z nimi w siną dal odeszła najgorsza,zmora strzelców wiatrowych i delikatnych lunet: odrzut – brak sprężyny ściskającej tłok ze sprężynowym powietrzem powoduje, iż tego,rodzaju pneumatyki są praktycznie bezodrzutowe. No i rzecz chyba najistotniejsza: ostatnia dekada XX wieku to nowe,przepisy prawne, które już nie zakazują posiadania przez normalnego zjadacza chleba wiatrówek. W siną dal odeszły pozwolenia. Prawda jest taka, iż rzucony ręką kamień ma nieporównywalnie większą moc, niż ustawowe 17 Juli. Nie znaczy to, iż potoczne wiatrówki nie są groźne –nic bardziej mylnego: jak każde urządzenie w niewprawnych rękach mogą zrobić poważną krzywdę. Dlatego tez należy ich bezpiecznie i z rozwagą używać Klasyfikacja wiatrówek Myli się ten, kto uważa, iż można wszystkie wiatrówki wrzucić do jednego worka – jak każdy wieloprodukcyjny wytwór można je podzielić wg różnych kryteriów. Ja podam chyba dwa najpopularniejsze:. ze w względu na sposób sprężania powietrza potrzebnego do miotania śrutu,oraz sposób naciągu.Wiatrówki sprężynowe – chyba najpopularniejsze z obecnych na rynku wiatrówek. Powietrze sprężane jest za pomocą tłoka, który wprawia w ruch sprężyna. Ich odmianą są pneumatyki, w których można zastosować-sprężynę gazową, tzw. GAS RAM (żeby przedstawić powyższą kwestię obrazowo: działający na podobnej zasadzie, co np. amortyzator gazowy w tylnej klapie samochodu).Wiatrówki sprężynowe można podzielić według sposobu naciągu sprężyny:łamana lufa – sprężyna napina się wskutek „złamania lufy”; jest to najczęściej,występujący rodzaj wiatrówek – są najprostsze i co za tym idzie najtańsze, a więc i najpopularniejsze wśród „strzelców weekendowych”;naciąg boczny – sprężyna napina się wskutek nie złamania lufy,a w efekcie ruchu specjalnej dźwigni umieszczonej najczęściej z prawej strony łoża pneumatyka;naciąg dolny – zasada jest ta sama co przy naciągu bocznym, jedyna,różnica polega na umiejscowieniu dźwigni: ta znajduje się pod łożem wiatrówki.